BARANEK WIELKANOCNY

BARANEK WIELKANOCNY

– łac. Agnus Dei – Baranek Boży –

Baranek z czerwoną chorągwią, sztandarem triumfu (podobnie jak sylwetka Zmartwychwstałego Chrystusa w kościele) przypomina mękę, śmierci i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Był elementem święconego już w VII wieku, ustawianym także na stołach z wielkanocnym śniadaniem. Ten zwyczaj oficjalnie wprowadził do tradycji Kościoła papież Urban V (19 XII 1370). W Polsce baranek wielkanocny pojawił się w XVII wieku jako Agnuszek (od Agnus Dei – Baranek Boży).
I to właśnie Baranek Boży, zraniony i zabity, ale jednocześnie zwycięski jest prawdziwym biblijnym symbolem Wielkanocy (a nie zając, kurczak czy jajko…)
Figurka baranka, najpierw poświęcona w koszyczku, a potem postawiona na stole wielkanocnym ma wszystkim radującym się, świętującym przypominać, że Chrystus odkupił ludzi i że czeka ich wieczna uczta z Barankiem. Baranek zerkający ze stołu ma nam przypominać o istocie tych świąt.
Określenia BARANEK BOŻY w Nowym Testamencie używał wobec Jezusa Chrystusa Jan Chrzciciel (J 1, 29). Jest to odwołanie do nauki starotestamentowej, w której baranek jest ofiarą składaną Bogu i ważnym elementem celebracji święta Paschy (Wj 12, 1-11). Baranek Boży symbolizuje ofiarę Jezusa na krzyżu, którą złożył dla odkupienia ludzkości (Iz 53, 7).
Starotestamentalna figura, która przypomina nam pomazane drzwi domów Izraelitów przez krew baranka, dla ocalenia przez Boga pierworodnych od śmierci, a także inne fragmenty Starego Testamentu mówią nam o baranku. Na przykład, czytamy o nim przy ofierze Abrahama. Przez krew Baranka Jezusa każdy z nas również został ocalony.