BISKUP

BISKUP

łac. episkopos – ten, który odwiedza, który czuwa

gr. nadzorca

Człowiek, obdarzony podczas święceń pełnią kapłaństwa i mający prawo do prowadzenia Kościoła partykularnego lub diecezji przez własne nauczanie, troskę duszpasterską i przewodniczenie podczas sprawowania liturgii. Jako następca apostołów, w łączności z biskupem Rzymu, ma z całym kolegium biskupów udział w odpowiedzialności za cały Kościół (por. LG 22-23). Udziela święceń kapłańskich i jest zwyczajnym szafarzem sakramentu bierzmowania; jemu także jest zastrzeżone prawo święcenia olejów świętych.

Arcybiskup (gr. “wyższy nadzorca”). Tytuł używany od IV lub V wieku przez biskupów szczególnie wybitnych stolic, a później na Zachodzie stosowany do metropolitów lub przewodniczących regionów kościelnych. W Kościele łacińskim tytuł “arcybiskup” może być tytułem czysto honorowym. Na Wschodzie arcybiskupami nazywano patriarchów, później tytuł ten rozszerzono także na metropolitów