DIABEŁ

DIABEŁ

DIABEŁ
(gr. διάβολος diábolos – oskarżyciel, oszczerca) – ogólna nazwa złych, upadłych aniołów; inne określenia: szatan, demon.
Początkowo w folklorze polskim diabły były to legendarne, rogate postaci, wywodzące się od złych lub złośliwych demonów – tzw. czartów lub biesów – pochodzących z mitologii słowiańskiej. Dopiero po chrystianizacji słowo diabeł stało się synonimem słowa szatan.
Szatan został stworzony jako anioł posiadający wysokie stanowisko i autorytet (Ez 28:14,16). W księdze Izajasza 14:12, jest nazwany Lucyferem, w niektórych przekładach podane jako, „Jaśniejący Syn Jutrzenki” lub „gwiazda jasna, syn jutrzenki”. Gdzie indziej opisany „pomazanym cherubinem”, w liście św. Judy jest przedstawiony jako mający stanowisko co najmniej równej wysokości jak archanioł Michał (Jud 9). Stworzony był doskonały i nienaganny, a jednak w końcu wybrał drogę grzechu i buntu (Ez 28:12,15,17).

Demony to istoty duchowe, które – jak aniołowie – nie posiadają materialnego ciała. Skąd zatem wzięły się wyobrażenia kudłatego i rogatego diabła z kopytami? Zostały one zapożyczone z kultów pogańskich. Przykładem są wizerunki Charona, etruskiego demona śmierci. Charakteryzował go nos w kształcie sępiego dziobu, szpiczaste, zwierzęce uszy, skrzydła, ostre kły, koźle nogi, ogon i kopyta. Nieraz ma jedno kopyto i jedną stopę, czasem skrzydła nietoperza. W mitologii pojawia się także postać boga pasterskiego z kozimi rogami i nogami o imieniu Pan. Od niego pochodzi słowo „panika”.