DZWONNICA

DZWONNICA

Budowla sakralna (albo też wyodrębniona jej część) mieszcząca dzwony, najczęściej w formie kilkukondygnacyjnej wieży.

W chrześcijaństwie specjalne konstrukcje na dzwony wznoszono prawdopodobnie od VI w. Najwcześniejsze dzwonnice były budowlami wolnostojącymi i pełniły również funkcje obronne. Najstarsze zachowane dzwonnice pochodzą z IX w. (kampanila przy kościele S. Apollinare in Classe w Rawennie z poł. IX w.). W XIII w. pojawiły się dzwonnice w formie wież wtopionych w bryłę kościoła. W gotyku wraz z rozwojem techniki dzwonnice zyskiwały na strzelistości i lekkości.

W polskiej architekturze drewnianej rodzimy charakter mają dzwonnice kryte dachami namiotowymi lub hełmami, niekiedy wzbogacone o nadwieszoną górną kondygnację w formie izbicy. Oryginalne formy dzwonnic (zw. kołokolniami) rozwinęła architektura ruska, np. typ wieży mieszczącej w dolnej części cerkiew, a w górnych kondygnacjach dzwony.