IKONA

IKONA

– gr. εἰκών, eikón oznaczające obraz –
Obraz sakralny, powstały w kręgu kultury bizantyńskiej wyobrażający postacie świętych, sceny z ich życia, sceny biblijne lub liturgiczno-symboliczne. Charakterystyczna dla chrześcijańskich Kościołów wschodnich, w tym prawosławnego igreckokatolickiego. Pierwowzorem ikon, były prawdopodobnie, ponieważ nie ma pewności wśród historyków sztuki portrety grobowe z Fajumbądź wczesnochrześcijańskie malarstwo katakumbowe.

Z teologicznego punktu widzenia ikona jest odzwierciedleniem rzeczywistości ponadzmysłowej, czyli sfery niebiańskiej. Ikony są malowane, ale można je pisać. Wyraża się w ten sposób podniosłość tworzenia porównywalnego do pisania Ewangelii. – Ikona nie jest zwykłym obrazem. Jest namalowana w specyficzny sposób. Przy tworzeniu ikony dąży się do wiernego oddania rzeczywistości ponadzmysłowej. Pisanie ikony odbywa się na podstawie ścisłych reguł. Takowe zasady tyczą się sposobu przedstawienia postaci czy też scen oraz strony technicznej, czyli w jaki sposób tworzy się ikony – tłumaczy ikonograf Anna Makać. Tworzenie ikony jest zajęciem wieloetapowym, skomplikowanym i czasochłonnym. Na samym początku należy wybrać i przygotować odpowiednie podobrazie, czyli deskę. Aby uniknąć wypaczania drewna, często stosuje się zabieg łączenia ze sobą mniejszych kawałków deski, czyli tzw. sklejki. Następnie na podobraziu naklejane jest płótno, a z kolei na płótno nakładana jest zaprawa klejowo-kredowa. Po skrzętnym wyszlifowaniu deski można przystąpić do malowania ikony.