PIUSKA

PIUSKA

– łac. pius – pobożny, cnotliwy –
Piuska to nakrycie głowy biskupa w kształcie okrągłej czapeczki, używanej zarówno w czasie czynności liturgicznych, jak i poza liturgią. Nie jest ona jednak strojem liturgicznym w sensie dosłownym. Służyła kiedyś jako ochrona głowy, ale od czasów baroku zmieniła kształt i stała się nieodzownym elementem ubioru biskupa. Posiada na wierzchołku wystający element, który ułatwia zdejmowanie piuski.
Piuski  mają następujące kolory:
• biały (papieska),
• czerwony (kardynałowie),
• fioletowy (biskupi).
Piuski noszą również zakonnicy. Dawniej nosili również duchowni diecezjalni. Zwykli księża nosili czarne piuski, prałaci z obszyciami rubinowymi, a biskupi i kardynałowie takie jak obecnie.
Piuska wywodzi się ze zwyczaju noszenia tonsury. Był to znak przynależności do stanu duchownego w postaci wygolonego koła na szczycie głowy przykrywanego piuską. Wprowadzona w VII w. jako prawo, tonsura została zniesiona po Soborze Watykańskim II przez papieża Pawła VI. Piuska pozostała jako element stroju oficjalnego wyższych duchownych oraz osób zakonnych.

W czasie Eucharystii biskup nosi piuskę pod mitrą. Piuskę nakłada biskup, gdy nie ma na sobie mitry (mitrę zdejmuje po homilii; nakłada piuskę, zaś już po modlitwie nad darami zdejmuje piuskę i jego głowa pozostaje „odkryta” aż do skończenia Komunii św.).