STALLE

STALLE

Jeszcze w czasach wczesnego chrześcijaństwa, w katedrach, kolegiatach i kościołach zakonnych powszechnym było ustawianie sprzętów służących do siedzenia (stalli, sedilli, tronów), które wykonywano z kamienia. Często były one bogato zdobione ornamentem zgodnym z duchem epoki i symbolami religijnymi.
Od średniowiecza do baroku pod ścianami prezbiterium ustawiano równie bogato zdobione, z wysokimi podparciami bocznymi, z zapleckiem i baldachimem stalle – czyli ławy z oddzielonymi od siebie siedziskami, przeznaczone do wspólnej modlitwy duchownych.
Klęczniki do stalli wprowadzono dopiero pod koniec XVIII wieku, bowiem wcześniej większość modlitw odbywano na stojąco, stąd potrzeba wysokiego podparcia bocznego, niekiedy pod spodem uchylanego siedziska dodawano tzw. misericordia, na których duchowni mogli wesprzeć się podczas wielogodzinnych modłów. Obecnie stalle umieszczane w prezbiteriach, przeznaczone są tylko dla uczestniczącego w liturgii duchowieństwa oraz w zakonach klauzurowych, gdzie odmawiany z tego miejsca brewiarz ściśle porządkuje i wyznacza życie całego zgromadzenia.