WIECZNA LAMPKA

WIECZNA LAMPKA

Lampy płonące przed Najświętszym Sakramentem zaczęły powstawać w XI-XII w., zaś powszechne regulacje prawne, co do ich stosowania sformułowano w wieku XVI.

W „Caereminiale episcoporum” z 1600 r. przed tabernakulum powinno płonąć kilka lamp, w liczbie nieparzystej. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 1271) zezwolił na stosowanie jednej lampy, płonącej bez przerwy. Jak określa posoborowa księga liturgiczna „Komunia święta i kult tajemnicy eucharystycznej poza Mszą świętą” n. 11, lampka, o ile to możliwe, powinna być podsycana olejem lub woskiem.

Jej zadaniem jest dawanie wiernym znaku o obecności Najświętszego Sakramentu w tabernakulum.

Pierwszym polskim biskupem, który w Polsce zapalił wieczną lampkę przed Najświętszym Sakramentem był błogosławiony Wincenty Kadłubek. Oprócz katedry na Wawelu wieczne światło zapłonęło wówczas także w kolegiacie w Kielcach.